مواظب خاک سرزمین ایران باشیم
سه میلیون و چهار صد هزار کیلومتر خاک ایران تاریخی کجاست؟!
با توجه به حقایق و شواهد تاریخی، تاریخ معاصر ایران را به دوران قبل و بعد از «معاهده شوم گلستان» می توان تقسیم کرد، معاهده شومی که در سال 1813 میلادی با روسیه تزاری بسته گشت، و به «معاهده ننگین ترکمانچای» در سال 1828 میلادی پیوند داده شد، دو معاهده عبرت انگیز و غیرقابل باور و ارثیه تفکر قاجاریه است، که جدا از باز کردن پای انگلستان به ایران، به جنگ هرات و جدا شدن افغانستان از ایران ختم گشت، فتحعلیشاه و محمد شاه، پدر و پسری بودند، که بیشتر از ایران، به حفظ تخت و تاج و قدرت خود می اندیشیدند، و در این میان، با از دست دادن سرزمین های پهناوری از ایران، فقر و بدبختی و فلاکت را به مردم ایران هدیه دادند، و ایران را ناباورانه و با بی فکری و جهالت،به زیر سلطه روسیه و انگلستان بردند، سلطه ای که بعد ها سهم آمریکا شد، و حال روسیه تزاری دیروز، در قالب جمهوری و شعارهای امروزی، می خواهد تا در رابطه با قضیه هسته ای ایران نقش ایفاء کند، و اما براستی! ایفاء نقش روسیه، با آن سابقه مشخص تاریخی، در حل و فصل قضیه ای هسته ای ایران به کجا ختم خواهد شد؟ (برادامه مطلب کلیک کنید)
علی یعنی عدالت! علی یعنی تنهایی!
علی(ع) در میدان مبارزه و مقابله، با فساد و ظلم و بی عدالتی، و در جدال و کارزار با مافیاهای ثروت و مصلحت، که با قدرتی پنهان، تا اعماق جامعه ریشه دوانده و تار تنیده، و توده را در بند فقر و جهل و خرافات گرفتار کرده اند، تنهاست!
اختاپوسهای قدرت طلب، در زیر تن پوش مذهب و اخلاق و پیشرفت و توسعه، با حربه غوغاسالاری و آزادی و تبلیغات، عدالت را به نام عدالت، به مسلخ بی عدالتی می برند، آزادی را بنام آزادی! در بند می کشند، و حقیقت را بنام حقیقت، قربانی دروغ و مصلحت می کنند.
و علی! این فریاد بلند عدالت و حقیقت، این دشمن سازش ناپذیر دروغ و مصلحت، این صداقت مدارترین سیاستمدار تاریخ، در مسلخ بی عدالتی و قربانگاه مصلحت تنهاست!
علی در مسلخ بی عدالتی، روبروی چشمان بسته جامعه ای که عدالت را جستجو می کنند، تصویر عدالت را نشان می دهد، و در قربانگاه مصلحت، برای گوشهای بسته ای که منتظر شنیدن صدای حقیقتند، فریاد می زند، و اما چشمها و گوش های بسته، نه می بینند، و نه می شنوند! و نه می خواهند، و نه می توانند، که ببینند و بشنوند!(برادامه مطلب کلیک کن)
اینجا، تهران، پایتخت ایران است، جایی که زنان خیابانی و مهاجران افغانی، در سیاهی شب و زیر چادر فقر، تاریخ دیگری را می نویسند، و اما! آنها، غریبه های میهمان، اینجا، در ایران من چه می کنند؟!
اعتراف جنایتکاران افغانی! به قتل 16 زن ایرانی!
دوران تسلط برخی از گروهها بر منافع ملی تمام شده است؟!
مستکبران، قلدران، نورچشمی ها، آقازاده ها، رانت خورها، انحصار طلب ها باید بروند؛ اگر چه طلحه و زبیر باشند، اگر چه در کنار پیامبر خدا شمشیر زده باشند! اما آیا می روند؟! آیا براحتی و با یک شعار و تهدید، میدان قدرت و منفعت را رها می کنند؟!
روزها را بشماریم! پانزده روز دیگر، دوم آبان؛ روز آخرین وعده رئیس جمهور است، و اما چرا نماینده ملت، در نظر آباد و بین مردم، آنچه را می داند امروز برای ملت ایران نمی گوید؟!
به بایزید گفتند: گوشت گران شده است
گفت: کاری بکنیم که ارزان شود
گفتند: چگونه؟!
گفت: نخریم و نخوریم!
و براستی چرا همیشه نقش مردم و خریداران و مصرف کنندگان در گران شدن ارزاق عمومی و افزایش قیمتها فراموش می شود؟!
چرا مردم با نخریدن و کم مصرف کردن، با گرانی و سود جویی گرانفروشان مقابله نمی کنند؟
گران شدن یکشبه و ساعتی اقلام خوراکی و مورد نیازمردم، بیانگر سوء استفاده و منفعت جویی دلالان و محتکران بی وجدان می باشد، و عواید افزایش قیمت های لحظه ای هیچگاه نصیب تولید کننده نمی شود، پس تا مردم نخواسته باشند و همکاری نکنند، هیچ دولت و حکومتی قادر به مبارزه و مقابله با پدیده گرانفروشی و افزایش لجام گسسته قیمت ها نمی باشد.
براستی! مغازه دار روزه داری که حبوبات موجود در مغازه را که به قیمت گذشته خریده است، و امروز به قیمت روز می فروشد، روزه اش صحیح است؟!
بیایید برای ارزان کردن گوشت و میوه و حبوبات، از بایزید پیروی کنیم؟ نمی شود؟!